کوچه باغ
نوشته شده در تاريخ جمعه ۱۳۹۴/۰۱/۲۸ توسط جواد آقامحمدی |
 

گر چه سختم شبیه شعر بهار
گر چه مسعود سعد سلمانم
باری این روزها که می‌گذرد
اخوانی تر از زمستانم

ما که عمری‌ست خوب می‌دانیم
برّه‌ی مجلس بزرگانیم
ماندم این بار پای سفره‌ی خان
چه کسی می‌کشد به دندانم

آنکه او بذر دوستی می‌کاشت
آنکه سر روی شانه‌هایم داشت
آب در آسیاب دشمن ریخت
دور از چشمِ آسیابانم

آنکه دیروز روی تخت خودش
مرهمی بر جراحتم می‌زد
می‌زند با خیال تخت امشب
قفل بر میله‌های زندانم

این چه اندوهِ بی سرانجامی‌ست
که شبی زآنچه افتد و دانی
می‌دهد پای شرط بندی خویش
گله را دستِ گرگ، چوپانم

بیم دارم که این زیانکاره
محض ناز یکی دو پتیاره
عاقبت مثل قایقی ناچیز
بسپارد به باد و طوفانم

خشم این باد، باد تند و خشن
داستانی نگفتنی دارد
به کجا می‌رود نمی‌فهمم
از کجا می‌وزد نمی‌دانم

مثل یک تکه چوب زیر اجاق
مثل گلدان کهنه‌ی لب طاق
در نبودِ سخاوتت باران
سخت از بودنم پشیمانم

حامد یعقوبی

نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۱۳۹۳/۱۱/۱۴ توسط جواد آقامحمدی |
این خرده‌های ریخته در پا غرور ماست
برق شکسته‌های دل چون بلور ماست

تقصیر خلق نیست، شکایت نمی‌کنیم
کوته کنیم قصه، همه از قصور ماست

این وعده را دو آشپز ویژه پخته‌اند
محصول دست بی‌نمک و چشم شور ماست

آیینه‌ی دقیم که ما را شکسته‌اند
سوری گرفته‌اند و مزاحم حضور ماست

بیهوده نیست زخم دهان باز کرده است
مهر سکوت خورده لبان صبور ماست

چیزی که حد و مرز ندارد وقاحت است
چیزی که احترام ندارد شعور ماست

بر دشت رنج خون دل ما چکیده است
هرجا گلی برآمده از خاک، گور ماست

روزی ز برق خشم و جنون شعله می‌کشد
این هیمه‌ها که جمع شده در تنور ماست

" سمانه کهرباییان "

نوشته شده در تاريخ شنبه ۱۳۹۳/۱۰/۲۰ توسط جواد آقامحمدی |
به هر چه داده‌ای ای دوست، نعمتت را شکر

به هر نداده رضاییم، حکمتت را شکر

به ما که دوستمان داشتی بلا دادی

هزار بار خدایا، محبتت را شکر

و لطف تو که نصیب است دشمنانت را

به کام دوست رفیقا، عنایتت را شکر

میان این همه گردنکشان دنیا دار

به دوش خستۀ من حسن نیتت را شکر

درین جهان درن‌دشت، چون شقایق‌ها

نصیب من همه داغ است، قسمتت را شکر

نشانده‌ای به دلم ابرهای عالم را

به این خزان‌زده، باران رحمتت را شکر

" مهدی شهابی "

نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۹۳/۰۹/۲۳ توسط جواد آقامحمدی |
 

 

غریب من که برای خودم ضرر دارم

نیارم آنکه از این شیوه دست بردارم

غریب من که بساط نشاط می‌چینم

ولی همیشه از آن سهم مختصر دارم

مرا به تخت ببندید و ترک عشق دهید

که من ز غایت این ماجرا خبر دارم

به صبر و حوصله خالی کنید جیب مرا

از این مخدّر اگر ذره‌ای دگر دارم

مرا از آنچه به خود می‌کنم نجات دهید

که از قساوت وجدان خود حذر دارم

که روی دست خودم مانده‌ام، دلم تنگ است

که در دلم صف مرغان نوحه‌گر دارم...

رفیق قافله‌ام یا شریک راهزنم؟

به غارت آمده‌ام یا که بار زر دارم؟

نشسته بر گل قالی دو قطره شبنم اشک

دریغ من که چنین باغ بی‌ثمر دارم

دریغ من که بلوطی تناورم اما

درون ریشه‌ی خود آفت تبر دارم


" سمانه کهربائیان "

نوشته شده در تاريخ جمعه ۱۳۹۳/۰۹/۱۴ توسط جواد آقامحمدی |

مثل پرنده ای که پر از دست داده است
یا شاخه ای که برگ و بر از دست داده است

یا مثل جنگلی که درختان خویش را
یک یک به زخمه ی تبر از دست داده است

بی عشق دست و بال من از زندگی تهی ست
همچون کبوتری که سر از دست داده است

گرچه سرم رسیده به آرامش خیال
اما دلم تو را دگر از دست داده است

در جستجوی تو دلم امید خویش را
کوچه به کوچه ، در به در از دست داده است

بر باد رفته یک شبه عشقم، شبیه آن
نخلی که ناگهان ثمر از دست داده است

راهم بده به بام خود، این مرغک غریب
گم کرده راه و بوم و بر از دست داده است

افسوس جز کویر به جایی نمی رسد
ابری که دیدگان تر از دست داده است

این مرد را دوباره در آغوش خود بگیر
حالا که بر سر تو سر از دست داده است

 " غزلی از مجموعه مهتاب بر خاکستر جنگل ، ابوالفضل صمدی "

نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۹۳/۰۶/۳۰ توسط جواد آقامحمدی |

پاييز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاييز می رسد که همانند سال پيش
خود را دوباره در دل قالیچه ، جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را برملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بيارد _ خدا کند

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند

پاييز عاشق است و راهی نمانده است
جز اين که روز و شب بنشيند دعا کند _

شايد اثر کند و خداوند فصل ها
يک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقويم خواست از تو بگيرد بهار را
تقدير خواست راه شما را جدا کند

خش خش ... صدای پای خزان است ، يک نفر
در را به روی حضرت پاييز وا کند

" علیرضا بدیع "

نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۱۳۹۳/۰۵/۱۳ توسط جواد آقامحمدی |
 

فرصت قد کشیدنت را باز، روی قانون جنگ ها خوردند
ماده آهوی دیگری بودی، مادرت را پلنگ ها خوردند

جنگ از پایه های دینت بود ، جنگ داماد سرزمینت بود
جنگ هرشب به حجله ات می برد ، سینه ات را فشنگ ها خوردند

دوستان تو گرگ ها بودند، رنگ آدم بزرگ ها بودند
کودکی های مرده ات را باز، روی الّاکلنگ ها خوردند

زیر ِدست جهان نخوابیدی، با امیر ارسلان نخوابیدی
حق فرخ لقایی ات را باز، پشت شهرفرنگ ها خوردند

آرزو کردی و پسر نشدی، قصه ی ساده ات فرشته نداشت
به خودت هم دروغ می گفتی، پدرت را نهنگ ها خوردند

مرده بودی و فکر می کردی، خاک مانند مرگ یکرنگ است
کفنت پرچم سپیدی شد ، پرچم ات را سه رنگ ها خوردند

روی سرهایمان اذان گفتند ، شهر آنقدرها مناره نداشت
سجده کردیم و خانه هامان را ،باز تیمور لنگ ها خوردند

**
وای شاعر...دوباره پرت شدی ...پر سیمرغ روی قاف شکست
جگرت پاره بود ،خونت را...تک تک قلوه سنگ ها خوردند

توی زندان قصر ،شاه شدی...توی زندان ولی هوا کم بود
آرزو داشتی نفس بکشی ، نفست را سرنگ ها خوردند...

" حامد ابراهیم پور "

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه ۱۳۹۳/۰۴/۰۵ توسط جواد آقامحمدی |
 

 

از من مپرس صبرِ نمایانِ من کجاست،
خود دیده ای که چاکِ گریبانِ من کجاست!

با این دهانِ خون شده حالِ جواب نیست،
از مُشتِ او بپرس که دندانِ من کجاست!

ای دستِ بی نمک! که وبالی به گردنم!
از او سراغ کن که نمکدانِ من کجاست!

ای چشمِ تر! به نامه ی اشکِ روان بپرس،
_ از روی من _ که پس لبِ خندانِ من کجاست؟

زین رهزنانِ گردنه فرسا دلم گرفت
یارب! خروشِ قافله گردانِ من کجاست؟!

انگشترم، ولی به کفِ دیو رفته ام
یاران! نشان دهید سلیمانِ من کجاست؟

بیمار شد دلم ز غمِ بیشمارِ دهر
ساقی کجاست؟ شیشه ی درمانِ من کجاست؟

بهتر که سر به گوشه ی مستی فرو برم،
آن آستینِ گریه ی پنهانِ من کجاست؟

" حسین جنتی "

 

نوشته شده در تاريخ جمعه ۱۳۹۳/۰۲/۲۶ توسط جواد آقامحمدی |
از همان روزی که در باران سوارم کرده‌ای
با نگاهت هیچ میدانی چکارم کرده‌ای؟

با تو تنها یک خیابان همسفر بودم ولی
با همان یک لحظه عمری بی‌قرارم کرده‌ای

جرعه‌ای لبخند گیـرا - از شراب جامدت
بر دلم پاشیده‌ای _ دائم _خمارم کرده‌ای

موج مویت برده و غرق خیالم کرده‌است
روسری روی سرت بود و دچارم کرده‌ای!

تازه فهمیدم که حافظ در چه دامی شد اسیر
با نگاهت ، خنده‌ات ، مویت ، شکارم کرده‌ای

در خیابان اولیـن عابر منم هر صبح زود
در همان جایی که روزی غصه دارم کرده‌ای

رأس ساعت میرسی ، می‌بینمت ، ردمیشوی ...
کم محلی می‌کنی بی اعتبارم کرده‌ای

من مهندس بوده‌ام دلدادگی شأنم نبود
تازگی ها گل فروشی تازه ‌کارم کرده ‌ای

در نگاه دیگران پیش از تو عاقل بوده‌ام
خوب‌ کردی آمدی....مجنون تبارم کرده‌ای

در ولا الضالین حمدم خدشه‌ای وارد نبود
وای ِ من ، محتاج یک رکعت شمارم کرده‌ای

 

" مهدي ذوالقدر "

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ۱۳۹۳/۰۲/۰۳ توسط جواد آقامحمدی |

چگونه باغ ِ تو باور کند بهاران را ؟
که سال ها نچشیده است ، طعم باران را

گمان مبر که چراغان کنند ، دیگر بار
شکفته ها تن عریان شاخساران را

و یا ز روی چمن بسترد دو باره نسیم
غبار خستگی روز و روزگاران را

درخت های کهن ساقه ، ساقه دار شوند
به دار کرده بر اینان تن هزاران را

غبار مرگ به رگ های باغ خشکانید
زلال ِ جاری ِ آواز ِ جویباران را

نگاه کن گل من ! باغبان ِ باغت را
و شانه هایش آن رُستگاه ماران را

گرفتم این که شکفتی و بارور گشتی
چگونه می بری از یاد داغ ِ یاران را ؟

درخت ِ کوچک من ! ای درخت ِ کوچک من !
صبور باش و فراموش کن بهاران را

به خیره گوش مخوابان ، از این سوی دیوار
صلای سُمّ سمندان ِ شهسواران را

سوار ِ سبز ِ تو هرگز نخواهد آمد ، آه !
به خیره خیره مبر رنج انتظاران را !

" حسین منزوی "

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه ۱۳۹۲/۱۲/۲۲ توسط جواد آقامحمدی |

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را

که بسته راه به من آسمان خالی را

نزد ستاره ی فجر از جبین لیلی و قیس

به هم هنوز گره می زند لیالی را

زابر یا‍‍‌‍ یسه جای سوال باران نیست

در او ببین و بدان راز خشکسالی را

به سیب سرخ رسیده بدل شده است انگار

شفق به خون زده خورشید پرتقالی را

دلم شکسته شد اینبار هم نجات نداد

شراب عشق تو این کوزه ی سفالی را

همه حقیقت من سایه ای است بر دیوار

مگرد هان که نیابی من مثالی را

هزار بار به تاراج رفت و من هر بار

ز عاج ساختم آن خانه ی خیالی را

پریده رنگ تر از خاطرات عمر من اند

مگر خزان زده سیب و ترنج قالی را

نشان نیافتم این بار هم ز گمشده ام

هر آنچه پرسه زدم عشق و آن حوالی را

در آن غریبه به هر یاد ،آن خراب آباد

نمی شناخت دلم یک تن ازاهالی را

بهار نیست زمستان پس از زمستان است

که خود به هم زده تقویم من توالی را

هنوز مساله ات مرگ و زندگی است اگر

جواب می دهم این جمله ی سوالی را

نهاده ایم قدم از عدم به سوی عدم

حیات نام مده فصل انتقالی را

حسین منزوی "

نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۱۳۹۲/۱۰/۳۰ توسط جواد آقامحمدی |

بیشه ای سوخته در قلبِ کویری ست، منم!

وندر آن بیشه ی آتش زده شیری ست، منم!

ای فلک! خیره به روئین تنی ات چشم مدوز،

راست در ترکشِ رستم پَرِ تیری ست منم!

تا قفس هست مرا لذت آزادی نیست،

هرکجا در همه آفاق اسیری ست منم!

زندگی سنگ عظیمی ست، ولی می شکند

که روان زیرِ پِی اش جوی حقیری ست، منم!

در پِی آبِ حیاتی؟ به خرابات برو

- خسته از عُمر - در آن زاویه پیری ست، منم!

گرچه دور است ولی زود عیان خواهد شد

آنچه کوه است در آن دامنه، دیری ست منم!

" حسین جنتی "

نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۹۲/۱۰/۰۸ توسط جواد آقامحمدی |
 

ماه هم باشی ، شب ِ نامرد می بلعد تو را

این سیاهی ، بی برو برگرد می بلعد تو را

شعله باشی زیر خاکستر،نسیمی می وزد

آتش ِ دیوانه ، سرخ و زرد می بلعد تو را

بید باشی ، کوچه را در سایه ات مهمان کنی

بادهای ِ هرزه ی ِ ولگرد می بلعد تو را

کوه باشی ،در خودت ،پنهان کنی اندوه را

عاقبت می پاشی از هم، درد می بلعد تو را

هرچه هم پروانه باشی، هرچه هم زیبا شوی

عاقبت آن عنکبوت ِ زرد، می بلعد تو را

می نشینی ساعتی را باخودت خلوت کنی

فکرهای کهنه ی نامرد می بلعد تو را،

"مرگ" می آید کنارت می نشیند روی مبل

بعد هم مثل شرابی سرد می بلعد تو را !!!

" پاییز رحیمی "

 

نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۱۳۹۲/۰۹/۲۵ توسط جواد آقامحمدی |
 

هر نسيمي كه نصيب از گل و باران ببرد
مي تواند خبر از مصر به كنعان ببرد
 
آه از عشق كه يك مرتبه تصميم گرفت:
يوسف از چاه درآورده به زندان ببرد
 
واي بر تلخي فرجام رعيت پسری
كه بخواهد دلي از دختر يك خان ببرد
 
ماهرویی دل من برده و ترسم اين است
سرمه بر چشم كشد، زيره به كرمان ببرد
 
دودلم اينكه بيايد من معمولي را
سر و سامان بدهد يا سر و سامان ببرد
 
مرد آنگاه كه از درد به خود ميپيچد
ناگزير است لبي تا لب قليان ببرد
 
شعر كوتاه ولي حرف به اندازه ی كوه
بايد اين قائله را "آه" به پايان ببرد
 
شب به شب قوچي ازين دهكده كم خواهد شد
ماده گرگي دل اگر از سگ چوپان ببرد

" حامد عسکری "

نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۱۳۹۲/۰۷/۲۹ توسط جواد آقامحمدی |
 

هر چند از تو خاطرم آزرده باشد
بگذار لبخندت دلم را بُرده باشد

مثل لبِ دریا عطش می آوَرَد باز
عشقی که آب از بوسه هایت خورده باشد

وقتی سرت بر شانه ام باشد غمی نیست
بگذار عشقت خنجری بر گُرده باشد

فرقی ندارد آشیانی هست یا نه
در چشم گنجشکی که جفتش مُــرده باشد

آیینه در آیینه...در آیینه ها...تو....
نشکن! فقط بگذار مات م برده باشد

گاهی صدایم کن که این دیوانه ناگاه
در خوابِ آغوشِ تو جان نسپرده باشد...!

" اصغر معاذی "

 

نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۹۲/۰۶/۱۰ توسط جواد آقامحمدی |

 

عروسی ات باشد، تو خبر نداشته باشی

به گریه فکر کنی، چشم ِ تر نداشته باشی

 و باز و بسته شود یک شبه در چمدانت

اگرچه هرگز قصد سفر نداشته باشی

 نه اینکه رژ بزنی تا که دلبری بکنی، نه!

که ابروانت را نیز برنداشته باشی

 دلت بگیرد و پشتت به هیچ گرم نباشد

دلت بگیرد اما... پدر نداشته باشی

 هنوز خوشبختی آرزو کنی ته ِ قلبت

دعای خیر ولی پشت سر نداشته باشی

 تو مثل این همه زن توی سرزمین مدرن ات

به غیر ِ شوهر داری هنر نداشته باشی

 ملامتت بکنند و...  ملامتت بکنند و ...

ملامتت بکنند و ... پسر نداشته باشی

تو ممکن است به شکل پرنده باشی و یک بار

برای دور شدن بال و پر نداشته باشی

 و هی بکوبی خود را به پرده، میز، به گلدان

به چار گوشه ی دیوار و در نداشته باشی

 بکوبی و نتوانی، بکوبی و نتوانی

و راه ِ چاره از این بیشتر نداشته باشی

 و ممکن است که هی بشکنی، بیافتی و پاشی

سپس ببینی ترس از خطر نداشته باشی

چقدر کام تو تلخ است روز بعد ِ عروسی ت

که قهوه دم بکنی و شکر نداشته باشی .


" آیدا دانشمندی "

نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۱۳۹۲/۰۴/۲۵ توسط جواد آقامحمدی |

مباد قطره ی اشکی میان لیقه بیفتد
سیاه بخت شود اشک و در مضیقه بیفتد

به خط خوش بنویسید اشک دیده بر آن است
که قطره قطره به یاد تو هر دقیقه بیفتد

بگیر چتر صدف را دوباره بر سر و مگذار
خراش نم نم باران بر این عتیقه بیفتد

خدا کند که دل این گنج پر غبار قدیمی
به دست راهزنی پاک و خوش سلیقه بیفتد

چه می شود که در انبوه تیرهای پیاپی
نگاه تیر خلاصی به این شقیقه بیفتد...

" سید مهدی موسوی "

نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۱۳۹۲/۰۳/۰۷ توسط جواد آقامحمدی |

دیگر به خانه راه ندارند عیدها
دلخوش نکن به گفته این سر رسیدها

گفتند "بشنوید نوای امید را "
ما گوشمان پراست از این "بشنوید"ها

صندوق های شادی ما باز می شود؟
یا سرشکسته اند تمام کلیدها؟

بازی عوض شده ست، ببین، رفته تا فلک
فریاد "واحسین حسین" یزیدها !

با این همه بدان به یقین اکثریتیم
در روزگارجنگ سیاه و سفیدها

هم اکثریتیم،هم افزوده می شود
هر روز برجماعت ما نا امیدها ...

" علی کریمان "

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ۱۳۹۲/۰۲/۰۴ توسط جواد آقامحمدی |
 

دوباره مست شد و تاب خورد و شنگ ترم کرد
نخورده گونه ی من سرخ شد قشنگ ترم کرد

به گریه گفت شبی « دوستم بدار » و ندانست
که گریه های زنان رفته رفته سنگ ترم کرد

مسیر آب که باریک شد رسید به طغیان
نشست و هی به من انداخت سنگ و تنگ ترم کرد

چقدر مسخره کردم که این توهم ماه است
و هر شب آمدن و رفتنش پلنگ ترم کرد

شبی ، فقط شبی از خاطرم گذشت خیالی
که چتر دست بگیرم ... همین درنگ ، تَرَم کرد

چقدر حوصله ی آبی جهانم سر رفت
زدم به خشکی و هر خودکشی ، نهنگ ترم کرد

سپید ، فکر کنی ناگهان غزل بنویسی
زمانه لال شود ، از خودش دو رنگ ترم کرد

غزلی از مجموعه ی "منم که می گذری / مهدی فرجی "

نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۹۲/۰۱/۱۸ توسط جواد آقامحمدی |
 

هرچند سهم شادی ام از این جهان کم است
آنچه مرا به شعر گره می زند، غم است

دلشوره ها همیشه به من راست گفته اند
دلشوره ام همیشه برای تو مبهم است!

من باختم غرور خودم را در این میان 
یک شاه ِبی سپاه شکستش مسلّم است

باید که جای زخم تو بازخم گم شود
هر درد تازه ای برسد ، مثل مرهم است

باچتر می روم که نسوزم از آتشش
باران که نیست! بارش ِ داغی دمادم است

بعد ازتو نام دیگر ِ آغوش بسته ام،
دیگر بهشت نیست عزیزم، جهنم است

سرکش شدم، بهانه گرفتم، ندیدی ام
یک بارهم نشد که بپرسی چه مرگم است!

یک بارهم نشد که بفهمی غزال تو
با یک نگاه سرد پلنگانه ات رم است

عاشق شدیم و نظم جهان را به هم زدیم
دنیا هنوزهم که هنوز است درهم است

" رویا باقری "

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

تمام حقوق اين وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن مي باشد.

اسلایدر